Toen ik tussen de 8 en de 11 jaar oud was speelde ik nog met poppen, klom ik in bomen en was ik netjes om 18 uur thuis voor het eten. Een televisie hadden we al (zwart-wit), maar daar keken we alleen de fabeltjeskrant op. Daarna was het bedtijd. De wereldproblemen waren niet mijn zaak, ik moest vooral kind zijn.
Nu ben ik chauffeur leerlingenvervoer en heb ik kinderen tussen de 8 en de 11 in mijn bus. Deze kinderen hebben een beperking en zijn daardoor extra kwetsbaar.
Deze kinderen praten over Trump en Poetin, ze hebben het over corona doden en het RIVM, over zoekacties naar vermiste mensen, over het milieu, over elektrische auto's en vervuiling. Te veel en te ingewikkeld voor een kinderbrein. Ze volgen alles op radio, tv en sociale media en hun ouders laten dat gebeuren.
Weg is de onbezorgde kindertijd, weg de onschuld, ik vind het afschuwelijk.
Er worden mij vragen gesteld en als ik niet het gewenste antwoord geef wordt er zeer geïrriteerd gereageerd. Waar gaat dit in vredesnaam heen?
Deze kinderen praten niet meer over kinderprobleempjes, ze zijn belast met volwassenenproblematiek. Ik maak me oprecht zorgen over deze kinderen die al op zo jonge leeftijd hun onbevangenheid kwijt zijn. Die zijn veranderd in "bezorgde bejaarden".
Ik probeer ze af te leiden door de radio niet aan te zetten en kinderen voor kinderen op Spotify op te zoeken maar helaas heeft dat nog niet het gewenste resultaat.
Nou ja, nog 2 dagen en dan is het vakantie. Ik ben heel benieuwd hoe ik ze over ruim zes weken terug zal krijgen.
Reactie plaatsen
Reacties