Het is nu bijna niet meer te geloven dat dit werkelijk is gebeurd. 

Weten jullie wat ik mij nu al heel lang afvraag? Nee, natuurlijk weten jullie dat niet, dus ik zal het jullie vertellen. 

Vroeger, als klein meisje, ging ik met mijn vader naar de Hema. Dat was feest, want dan kreeg ik een halve rookworst. Zalig was dat! Knapperig, vet, zout, heet, in zo'n klein wit zakje. Het vet droop langs je kin, maagzuur was geen optie, maar een garantie, maar allemachtig wat was het ongelooflijk lekker! Mijn vader en ik genoten er iedere keer weer enorm van en als ik mij goed concentreer kan ik mij echt precies herinneren hoe het smaakte en hoe het mondgevoel was.

Herkennen jullie dat? Je moet echt dringend nieuwe kleding hebben, wat er nog in de kast ligt en hangt kan inmiddels echt niet meer. Nou is winkelen op zich best leuk, daar heb ik niet persé een hekel aan, maar dat passen!!! Dat is echt mijn persoonlijke hel! In zo'n krap, warm pashokje met een enorme spiegel waarin je werkelijk iedere onvolkomenheid 30x vergroot ziet. En dan moet alles wat je aan hebt uit. Dat moet je dan ergens neerleggen of ophangen en dan begint de hel pas echt.

Fatbikes, wat ik mij bij die dingen altijd afvraag is of je bij aanschaf van zo'n apparaat gratis een cursus asociaal rijgedrag krijgt. Het is echt niet te geloven hoeveel idioten op zo'n lelijk ding rondrijden. Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen, maar daar gaat mijn relaas nu even niet over. 

Toen ik tussen de 8 en de 11 jaar oud was speelde ik nog met poppen, klom ik in bomen en was ik netjes om 18 uur thuis voor het eten. Een televisie hadden we al (zwart-wit), maar daar keken we alleen de fabeltjeskrant op. Daarna was het bedtijd. De wereldproblemen waren niet mijn zaak, ik moest vooral kind zijn.

Yep, het is hoog tijd voor een nieuw blog, toch? Ik ga ervoor zitten maar er komt werkelijk niets opborrelen. Wat moet ik in vredesnaam schrijven en waarom vind ik eigenlijk dat ik dit moet? Voor wie? Die 1,5 man en een paardenkop die misschien mijn blogs af en toe lezen? En hoe boeiend is het eigenlijk wat ik te melden heb?

"Nee joh, beetje coke af en toe, maar niet vaak hoor". Ik hoor het je nog zeggen. Gisteravond stond je ineens huilend bij ons op de stoep. Je wilde niet alleen zijn. Jouw scheiding en de dood van een goede vriend hadden er flink ingehakt zei je. Je mocht bij ons op het luchtbed slapen. We kennen elkaar tenslotte al 18 jaar en dan sta je gewoon klaar in moeilijke tijden.

Wat kan er in vredesnaam zó hard nodig zijn dat je er met massa's mensen voor de stad in trekt in een jaar dat er een pandemie gaande is, de horeca gesloten is, de cultuursector op z'n gat ligt en ga zo maar door?

Opvoeden, is dat tegenwoordig nog een woord?